فراوان است ، كيفيتى نسبى است نه مطلق . 28 . عطف به شماره 3 و رجوع به نمره 33 ، فرق رهنمايى و رهبرى . در ديباچه اى بر رهبرى ، صفحه 76 مىگويد : تفاوت رهنمايى و رهبرى : رهبر به يك تعريف ، كسى است كه سبب تسهيل گروه در نيل به هدف رهبرى بشود . به عبارت ديگر ، وى آسانگر نيل به مقصود است ، راهنماى دستگير است ، احياناً تنها راه را نمىنمايد بلكه وسايل طى آن و رسيدن به فرجام آن را نيز فراهم مىآورد . حقيقت اين است كه ميان رهنمايى و رهبرى به حسب مورد ، عموم من وجه است ( 1 ) . ممكن است كسى فقط راهنما باشد و رهبر نباشد ، مانند همه مبلغين درست ما ( آنان كه تبليغشان نادرست است كه از بحث خارجند ) . اينها كنارى ايستاده و راه و چاه را به ديگران ارائه مىدهند و مىگويند : تو خواه از سخنم پند گير و خواه ملال . ممكن است برعكس ، كسى رهبر باشد ولى رهنما نباشد ، يعنى راهى است آشكار و هدفى است مشخص ولى نياز به نيرويى است كه قدرتها را متمركز و متشكل كند و سازمان بخشد و نيروهاى خفته را بيدار ، و ناشكفته را به سوى سازندگى و ابتكار بسيج دهد همچنانكه ممكن است يك شخص در آن واحد هم رهبر باشد و هم رهنما . شيوه رهبرى . روش رهبرى : 29 . شيوه رهبرى ممكن است مستبدانه ، تحميلى ، صد درصد فردى باشد و ممكن است شورايى و همانديشانه و همكارانه باشد .

--> ( 1 ) . در شماره 33 خواهد آمد كه نبوت از نوع رهنمايى و امامت از نوع رهبرى است و ايندو مورداً عام من وجه مىباشند .